حسين عليزاده در شهريور سال ۱۳۳۰ در تهران متولد شد. تحصيلات متوسطه را در هنرستان موسيقى و نزد علىاكبر شهنازى، يوسف فروتن، عبداللَّه دوامى، هوشنگ ظريف، حبيباللَّه صالحى و محمود كريمى گذراند و از دانشكدهى هنرهاى زيبا فارغالتحصيل شد. وى فعاليت هنرى خود را از سال۱۳۴۷در اركستر رودكى به رهبرى حسين دهلوى آغاز كرد. از سال ۱۳۴۹ در مركز حفظ و اشاعهى موسيقى زير نظر استاد نورعلى برومند بهعنوان سرپرست گروه، كنسرتهايى اجرا كرد. در سال ۱۳۵۵ آثارش در راديو اجرا و ضبط شدند و با تشكيل گروه عارف و همكارى با گروه شيدا نقش ارزندهاى در شناساندن و اشاعهى موسيقى سنتى ايران ايفا كرد. در سال ۱۳۵۶ همگام با حركت مردم ايران بهاتفاق اعضاى گروه شيدا و عارف از راديو كنارهگيرى كرد و كانون چاووش را با همكارى محمدرضا لطفى بنيان نهاد و در اين دوره با ساختن سرودهايى زيبا، قابليتهاى جديدى از موسيقى ايران را به گوش همگان رساند. پس از انقلاب براى تحصيل موسيقى مدتى در اروپا بهسر برد و از سال ۱۳۶۷ با اجراى كنسرت «شورانگيز» ضمن آغاز دورهى جديدى از فعاليت هنرى در ايران، تأثير بسيار زيادى بر دوستداران موسيقى گذاشت. عليزاده با ساختن و اجراى آثارى چون نىنوا، آواى مهر، راز و نياز، صبحگاهى، راز نو، تركمن، كنسرت نوا، كنسرت همايون، هجرانى، پايكوبى، راستپنجگاه، سلانه، همنوايى، چهارگاه بياتترك، رديفنوازى، و موسيقى فيلمهاى دلشدگان، گبه، از اعصار، ايران سراى من است، زمانى براى مستى اسبها، لاكپشتها پرواز هم مىكنند و زير تيغ همواره به فعاليت و خلاقيت خويش ادامه داده است. وى با تدريس در دانشكدهى هنرهاى زيبا، مركز حفظ و اشاعهى موسيقى، كانون فرهنگى چاووش و كانون پرورش فكرى كودكان و نوجوانان، در راه حفظ و ترويج موسيقى ايرانى تلاش زيادى كرده و براى پيشبرد آموزش تار و سهتار از سال ۱۳۵۸ با چاپ دفترهايى بهنام ده قطعه براى تار كه تاكنون چهار جلد آن به چاپ رسيده، تأثير انكارناپذيرى بر نوازندگان اين دو ساز گذاشته است. كتاب دستور سهتار (دورهى ابتدايى) و كتاب دستور تار و سهتار (دورهى متوسطه) از آخرين كارهاى ايشان در زمينهى آموزش اين دو ساز است. ...