هنرمندان میهمان
رضا عسگرزاده: سازهای کوبه ای
مجید اسماعیلی:
ویلنسل
بردیا کیارس: ویلن و ویلن آلتو
پاشا هنجنی: نی
حسین
بهاربین: آواز
علی رحیمی: تمبک
حسين عليزاده در شهريور سال ۱۳۳۰ در تهران متولد شد.
تحصيلات متوسطه را در هنرستان موسيقى و نزد على اكبر شهنازى، يوسف فروتن،
عبداللَّه دوامى، هوشنگ ظريف، حبيباللَّه صالحى و محمود كريمى گذراند و از
دانشكده ى هنرهاى زيبا فارغ التحصيل شد. وى فعاليت هنرى خود را از
سال ۱۳۴۷ در اركستر رودكى به رهبرى حسين دهلوى آغاز كرد. از سال ۱۳۴۹ در
مركز حفظ و اشاعه ى موسيقى زير نظر استاد نورعلى برومند به عنوان سرپرست
گروه، كنسرت هايى اجرا كرد. در سال ۱۳۵۵ آثارش در راديو اجرا و ضبط شدند و
با تشكيل گروه عارف و همكارى با گروه شيدا نقش ارزنده اى در شناساندن و
اشاعه ى موسيقى سنتى ايران ايفا كرد. در سال ۱۳۵۶ همگام با حركت مردم
ايران به اتفاق اعضاى گروه شيدا و عارف از راديو كناره گيرى كرد و كانون
چاووش را با همكارى محمدرضا لطفى بنيان نهاد و در اين دوره با ساختن
سرودهايى زيبا، قابليت هاى جديدى از موسيقى ايران را به گوش همگان رساند.
پس از انقلاب براى تحصيل موسيقى مدتى در اروپا به سر برد و از سال ۱۳۶۷ با
اجراى كنسرت «شورانگيز» ضمن آغاز دوره ى جديدى از فعاليت هنرى در ايران،
تأثير بسيار زيادى بر دوستداران موسيقى گذاشت. عليزاده با ساختن و اجراى
آثارى چون نى نوا، آواى مهر، راز و نياز، صبحگاهى، راز نو، تركمن، كنسرت
نوا، كنسرت همايون، هجرانى، پايكوبى، راست پنجگاه، سلانه، همنوايى،
چهارگاه بيات ترك، رديف نوازى، و موسيقى فيلم هاى دلشدگان، گبه، از
اعصار، ايران سراى من است، زمانى براى مستى اسب ها، لاك پشتها پرواز هم
مىكنند و زير تيغ همواره به فعاليت و خلاقيت خويش ادامه داده است. وى با
تدريس در دانشكده ى هنرهاى زيبا، مركز حفظ و اشاعه ى موسيقى، كانون
فرهنگى چاووش و كانون پرورش فكرى كودكان و نوجوانان، در راه حفظ و ترويج
موسيقى ايرانى تلاش زيادى كرده و براى پيشبرد آموزش تار و سه تار از
سال ۱۳۵۸ با چاپ دفترهايى به نام ده قطعه براى تار كه تاكنون چهار جلد آن
به چاپ رسيده، تأثير انكارناپذيرى بر نوازندگان اين دو ساز گذاشته است.
كتاب دستور سه تار (دوره ى ابتدايى) و كتاب دستور تار و سه تار (دوره ى
متوسطه) از آخرين كارهاى ايشان در زمينه ى آموزش اين دو ساز است.