آنچه از موسيقى تالش امروز به دست ما رسيده، شايد يكى از كهنترين و دستنخوردهترين انواع موسيقى سرزمين ايران است. با اين وصف در قرنهاى اخير با هجوم سيلآساى فناورىهاى نوين و غافلگيرى قومى در جذب اين پديده با حفظ ارزشها، و مهاجرت گستردهى اقوام ديگر (تركها، كردها، گيلكها و...) به اين منطقه بخشى از موسيقى تالش آسيب ديده و نابود گشته است. با عنايت به اين مسئله موسيقى تالش را مىتوان در هفت منطقهى زير بررسى كرد:
۱ . شفت و فومنات: موسيقى تالشى در مناطق تالشنشين فومنات و شفت تأثيرات موسيقى گيلى و گالشى (موسيقى شرق گيلان) را نشان مىدهد و هرقدر از جنوب به سمت شمال اين مناطق بياييم و به كوه نزديك شويم اصالت و تازگى موسيقى تالشى قدرت بيشترى مىيابد.
۲. ماسال و شاندرمن: از مناطق شاخص و داراى شيوهى ويژه در موسيقى تالشاند.
۳. رضوانشهر پونل، خوشابَر و...: موسيقى اين ناحيه بين مناطق تالش ايران حالت مركزيت دارد و ارتباط خود را با مناطق شمالى و جنوبى حفظ كرده و از شيوههاى شاخص است.
۴. پرهسر و اسالم: شيوهاى شاخص و متفاوت در موسيقى دارد و تأثيرات مذهبى عرفانى اهل تسنن و دراويش نقشبنديه در آن مشهود است.
۵. کرگانرود (هشتپر و...): داراى شيوهى مشخصىست كه در ساير نواحى كمتر شناخته شده است. در منطقهى شهرنشين زبان و موسيقى تركى نفوذ كرده است ولى در روستاها و كوهها موسيقى تالشى، بهخصوص بخش سازى هنوز قدرت دارد.
۶. مناطق شمالى تالش در ايران (ليسار، جوكندان، حويق، لوندويل، آستارا و...): در موسيقى اين مناطق فرم آوازى (تالشى) تقريباً از بين رفته است ولى ترانههاى متنوع و »پرده«هاى نى تالشى هنوز وجود دارند.
۷. تالش شمالى (لنكران و...): در اين مناطق سازهاى تالشى منسوخ شدهاند و تقريباً تنها مجموعهى قابل اعتماد، همخوانىهاى بكر و كمنظير زنان تالشىست.